Afgelopen woensdagavond stond de thuiswedstrijd tegen Be Quick Dokkum 8 op het programma. Een duel om des keizers baard, maar daarom niet minder leuk. De mannen uit Dokkum, eerder dit seizoen nog in het nieuws bij Omrop Fryslân vanwege hun bijzondere combinatie van geloof en voetbal mochten aantreden op het heilige gras van De Kompenije.
Voor ’t Twadde was het ditmaal amper puzzelen. De vaste kern was grotendeels aanwezig en daarnaast sloten JO17-spelers Jan Bouma en Alwin Nijboer aan in de basis. Ook Jesse Kats bleef na zijn sterke kwartiertje optreden bij ONT achterin staan als laatste man. En eerlijk is eerlijk: het ging verrassend goed. Slidings, tackles, kopduels winnen… niemand had het vooraf geloofd, maar het zag er allemaal uiterst degelijk uit.
Om 19:30 floot Jelle Tibbesma voor het beginsignaal en TFS begon echter dramatisch. Tam, bleu, laks eigenlijk alles wat je als Kompenijster niet wilt zien. In de eerste tien minuten was Be Quick simpelweg beter en mochten de Kompenijsters blij zijn dat Geert Kroeze een paar keer redding bracht. Na enkele ouderwetse oerkreten van Klaas Nijboer en Jesse Kats leek er eindelijk wat leven in de ploeg te komen.
Langzaam groeide TFS in de wedstrijd. Via de flanken ontstond ruimte, al bleef het in de eindfase vaak steken. Toch ontwikkelde zich een boeiend en redelijk gelijkwaardig duel. Na negentien minuten ging het alsnog mis. Een terugspeelbal werd door Geert Kroeze iets te nonchalant ingeschat of hij is simpelweg wat trager geworden met de jaren, wat gezien zijn leeftijd ook geen schande is. De bal werd tegen een doorlopende spits aangeschoten. Hoewel de rebound eerst nog op de paal belandde, kon een speler van Be Quick uiteindelijk alsnog binnen tikken: 0-1.
Een knullige achterstand voor de Kompenijsters. Toch herpakte TFS zich goed. De ploeg kreeg meer grip op de wedstrijd en begon corners af te dwingen. Nadat Jorrit Tjassing binnen de lijnen kwam voor Nyk de Wagt, had hij amper tien minuten nodig om zijn stempel te drukken. Een afgeslagen bal werd opnieuw ingebracht door Jacco van der Veen, waarna Jorrit de bal met enig fortuin in het net zag verdwijnen: 1-1.
Met die stand werd ook gerust. Tijdens de thee werd besproken wat beter moest, maar ook wat al goed ging. Klaas Nijboer bood zelfs nog zijn excuses aan voor z'n gedrag omdat die simpelweg niet begrijpt hoe sommigen iets fout doen. Al zouden we later merken dat Klaas zelf ook gewoon een mens is…
In de tweede helft kwamen Frits van der Meer en Nyk de Wagt binnen de lijnen voor Jelmer Nijboer en Jan van der Lei. TFS begon sterk aan het tweede bedrijf en drukte Be Quick zeker wat meer terug. Jehannes “Honkie” Nijboer raakte de paal, Frits schoot een volley net voorlangs en meerdere aanvallen werden net niet goed uitgespeeld.
Be Quick kreeg echter de kans op voorsprong nadat Klaas Nijboer door een moment van kortsluiting besloot te veranderen in een volleyballer. Een totaal ongevaarlijke voorzet werd doodleuk uit de lucht getikt, waarna de scheidsrechter niets anders kon doen dan naar de stip wijzen.
Gelukkig werd de penalty matig ingeschoten en kon Geert Kroeze de bal eenvoudig klemvast pakken in de hoek. Ook de overige pogingen van Be Quick waren niet al te best en verdwenen vooral recht in de handen van de ervaren doelman.
Na zo’n 25 minuten kwamen Jan en Jelmer weer binnen de lijnen om in de laatste competitiewedstrijd van het seizoen nog wat minuten te maken. Tien minuten voor tijd kreeg TFS nog een vrije trap op de rand van de zestien. Perfect voor een rechtsback, maar gelukkig hebben we met “Honkie” een uitstekende linkspoot klaar. Zijn inzet krulde prachtig richting hoek… maar eindigde op de paal. Het zat hem duidelijk niet mee deze avond.
Niet veel later besloot Jacco van der Veen het volledige veld over te steken om zelf gevaarlijk te worden, maar onderweg bleek de tank leeg. Zijn inzet hobbelde slapjes voorlangs. In de slotfase kreeg Frits nog een gigantische kans na een uitstekende bal van Jelmer, maar bij de tweede paal maaide hij simpelweg onder de bal door.
Ook Be Quick werd nog een paar keer gevaarlijk, maar dankzij enkele “professionele” overtredingen bleven grote problemen uit.
Zo eindigde de wedstrijd uiteindelijk in een vermakelijke 1-1. Een duel waar misschien meer in had gezeten, maar dat ook zomaar verloren had kunnen gaan.
Daarmee komt een seizoen met twee gezichten ten einde. Voor de winterstop was het vaak behelpen en zat het niet altijd mee. Na de winter kwamen de punten, groeide het plezier en werd het uiteindelijk alsnog een prachtig seizoen om op terug te kijken.
Een ieder weer bedankt!
Reactie plaatsen
Reacties