Na de deceptie van afgelopen weekend mochten we deze week op donderdagavond alweer aftrappen voor een mooie pot voetbal, ditmaal tegen Udiros 3. Je zou bijna denken dat TFS 3 zich had geplaatst voor de Europa Conference League, maar nee hoor: het betrof gewoon een inhaalwedstrijd in de kelderklasse. Niet minder leuk, zo bleek.
Vandaag geen krapte qua spelers; met maar liefst zestien fitte mannen vertrokken we richting Nieuwehorne. Deze ploeg hadden we nog niet eerder getroffen, en zelfs Herre had hier nog nooit gespeeld. Zijn oldtimer heeft geen navigatie en waarschijnlijk gebruikt hij nog een Nokia 3310, waardoor hij genoodzaakt was bij de dorpsingang op het informatiebord de plaatselijke voetbalvereniging op te zoeken. Mooi dat die dingen nog bestaan.
Om 20:15 uur werd er afgetrapt. Het veld lag er perfect bij: kunstgras. Complimenten voor de verlichting, want alle lampen werkten hier. Dat zijn we natuurlijk niet gewend, en het zou ons later ook parten spelen.
Hein begon vandaag op de bank; zijn gebrek aan doelpunten de laatste weken deed de trainer besluiten om Frits in de punt te starten. Het centrale duo achterin, Herre en Jakob, telt samen 95 jaar aan ervaring. Dat zou goed moeten komen, zou je zeggen. Helaas kwamen we toch op achterstand: een afvallende bal na een corner werd Europa Conference League-waardig binnen geschoten. 1-0.
Nog niks aan de hand. We probeerden te voetballen en dat ging best aardig. Na enkele minuten was het Jorrit die, na knap doorgaan in een duel, alleen op de keeper af kwam. Zonder te twijfelen schoot hij de bal over de keeper in het doel: 1-1.
Daarna hadden we wat moeite om de bal mee te nemen; op kunstgras gaat dat soms wat stroever. Door knullig balverlies kwam Udiros opnieuw gevaarlijk voor onze goal. Ook deze bal werd weer Europa Conference League-waardig binnengeschoten. Tygo, die vandaag op doel stond, was ondanks zijn nieuwe setje keeperhandschoenen wederom kansloos: 2-1.
We gingen weer op zoek naar de gelijkmaker, en die kwam er na een mooie aanval over meerdere schijven. Via Michiel en Jorrit kwam de bal voor, Jente liet een prachtig overstapje zien en Frits schoot de bal hoog in de touwen. Ook deze aanval was zeker Europa Conference League-waardig: 2-2. Even later waren we zelfs dicht bij de voorsprong: Sander kopte na een corner op de paal.
We leken met 2-2 te gaan rusten, maar helaas maakten we nog een foutje achterin en Udiros strafte dit opnieuw af: 3-2.
Tijdens de rust werd er flink gewisseld. Hein – getergd om te scoren – kwam in de punt. “Kouwe” Arie, onze mede-topscorer na zijn doelpunt van vorige week, en Yousef, die elke week beter wordt, betraden het veld. Garantie voor doelpunten, zou je zeggen.
We gingen dan ook meteen op zoek naar de gelijkmaker. Die had er snel kunnen zijn, maar Hein raakte de paal na een voorzet vanaf de zijkant. Hein was echter goed op dreef en de defensie van Udiros had grote moeite met de “schrik van het noorden”.
Even later waren ze zelfs genoodzaakt de noodrem te gebruiken toen Hein alleen op de keeper dreigde af te gaan. De speler van Udiros kreeg tien minuten rust.
Met elf tegen tien kwam er meer ruimte op het veld. We waren de betere ploeg, maar door balverlies op het middenveld kwam de spits van Udiros opeens weer alleen op Tygo af. De bal ging door de benen en zo stond het 4-2. Jammer, want we waren lekker bezig.
We gaven de moed niet op, en terecht. Al snel kwamen we op 4-3: opnieuw was het Hein die de tegenstander pijn deed. Ditmaal stond hij op de juiste plek en tikte hij een niet te missen bal binnen.
We hadden nog twintig minuten om een resultaat mee naar huis te nemen. We gooiden alles naar voren, gingen achterin één-op-één spelen, brachten vuurpijl Jeffrey weer in het veld en wisselden in de laatste vijf minuten verdediger Jakob voor aanvaller Jelmer. 200% druk op de goal van de tegenstander.
Het scorebord stond inmiddels op 90 minuten. We kregen nog een corner. Hij leek perfect voor Sander, maar hij kopte de bal over de lat. Later verklaarde hij dat de lampen wel erg fel waren; thuis spelen is misschien toch fijner.
De wedstrijd leek klaar, maar we kregen nog één kans: een scrimmage voor de goal. De bal kwam bij Jelmer, die hem binnen leek te kunnen schieten, maar uit het niets dook de keeper nog en tikte de bal weg. Einde wedstrijd.
Helaas geen punten mee naar huis, maar we hebben als team geknokt tot het einde. Voor het meegereisde publiek was het een mooie en spannende wedstrijd. Op 24 oktober spelen we thuis tegen Blue Boys. Tot dan.
Reactie plaatsen
Reacties