TFS blijft met een enorme kater achter na thriller in Donkerbroek.

Sommige wedstrijden zijn na een week vergeten. Sommige wedstrijden blijven een seizoen hangen. En dan zijn er wedstrijden die een eigen bladzijde verdienen in het geschiedenisboek van een club.

TFS heeft in haar bestaan van alles meegemaakt. Kampioenschappen, beslissingswedstrijden, aardige hoogtepunten op de zondagtak, promoties, degradaties en zelfs momenten waarop het voortbestaan van de vereniging allesbehalve vanzelfsprekend was. Gisteren werd daar een nieuw hoofdstuk aan toegevoegd.

De beslissingswedstrijd om handhaving in de vierde klasse.

VIOD Driezum tegen TFS. Wat een beleving.

Een affiche waar al weken naar werd uitgekeken. Een busreis werd georganiseerd, supporters leefden er naartoe en vanuit De Kompenije trok een zwart-zwarte karavaan richting Donkerbroek. Zoals gebruikelijk kwamen de Kompenijsters 35 minuten voor de aftrap naar buiten. Om Jack van Gelder in de WK finale van 2010 maar eens te citeren: "Als ware het een peloton soldaten met een missie naar het front gaat."

Halverwege de warming-up kwam echter al het eerste bijzondere moment van de middag. Eén van de grensrechters bleek niet aanwezig en de vervanger was nog onderweg. Gevolg: de wedstrijd werd met een half uur uitgesteld.

Dertig extra minuten wachten. 
Dertig extra minuten spanning.

Iets voor drie uur betraden beide ploegen alsnog het veld. Nadat de rookwolken waren opgetrokken en de kruitdampen langzaam verdwenen, floot de scheidsrechter voor het begin van misschien wel de belangrijkste wedstrijd van het seizoen.

TFS liet VIOD aan de bal en probeerde vanuit een compacte organisatie toe te slaan in de omschakeling. Dat plan werkte uitstekend. De Kompenijsters wonnen duels, zaten overal kort op en speelden met een overtuiging die de afgelopen seizoen vaker zichtbaar was geweest.

Hoewel TFS in de openingsfase al meerdere keren werd afgevlagd wegens buitenspel bij veelbelovende aanvallen, hing een doelpunt nadrukkelijk in de lucht.

Toch was het zeker niet zo dat VIOD helemaal niets creëerde. Ook de ploeg uit Driezum kwam in de eerste helft tot twee grote mogelijkheden. De grootste kans was voor Erik van der Veen, die na een snelle aanval ook doelman wist te omzeilen. Vanuit een lastige hoek leek de openingstreffer alsnog in de maak, maar zijn inzet verdween naast het doel.

Niet veel later moest TFS opnieuw alle zeilen bijzetten toen een rebound onderweg leek naar het net. Daar was echter Bauke Kuipers, die met een uiterste inspanning de bal van de lijn kopte en daarmee de Kompenijsters op de been hield.

Het waren waarschuwingen dat VIOD ondanks het veldoverwicht van TFS gevaarlijk kon worden. Toch waren het uiteindelijk de Kompenijsters die als eerste toesloegen.

Na 25 minuten was het raak.
Chris Visser werd diep gestuurd en verscheen één-op-één met de keeper. In plaats van voor eigen succes te gaan hield hij het hoofd koel en legde breed op Daan Vlastuin, die de bal simpel binnen kon schuiven. 0-1.

De ontlading was groot, maar negen minuten later werd het nog mooier. Wederom was het Chris Visser die de actie zocht. Zijn voorzet met links werd perfect afgeleverd bij Tim Nijmeijer, die uitstekend voor zijn man kwam en met links binnen tikte. 0-2.

TFS op rozen. Waar de spanning vooraf voelbaar was geweest, stond de ploeg plotseling met beide benen stevig in de vierde klasse. Met een comfortabele voorsprong werd de rust bereikt. Onder het genot van warme thee en ijskoud meegenomen drinken werd rustig nagepraat. Er was vertrouwen. Er was controle. Er leek weinig aan de hand.

Maar nacompetities en beslissingswedstrijden volgen zelden een logisch script. 
VIOD moest na rust iets forceren en gooide het over een andere boeg. De ploeg uit Driezum ging opportunistischer spelen, koos nog vaker voor de lange bal en bracht meer fysiek in de wedstrijd. Sympathiek Engels voetbal, zoals dat zo mooi genoemd wordt.

De druk nam toe. 
Veel corners, veel tweede ballen en steeds meer dreiging rondom het strafschopgebied van TFS. Gigantische kansen leverde het aanvankelijk niet op, maar voelbaar werd het wel. 

Een belangrijk moment volgde toen Chris "Duracell" Visser na ruim twintig minuten in de tweede helft moest afhaken met kramp. De altijd energieke aanvaller had zich blijkbaar leeggevochten en moest noodgedwongen naar de kant. Noem het spanning of dat de wedstrijd inclusief het uur warm lopen misschien toch teveel werd. Een behoorlijke aderlating.

Niet veel later sloeg VIOD toe. In de 66e minuut werd Jelmer Roodhart bereikt met een lange bal. De aanvaller bleef rustig en schoot beheerst binnen. 1-2.

Plotseling voelde iedereen wat er stond te gebeuren en de gelijkmaker hing dan ook in de lucht. En drie minuten later gebeurde het ook. Een hoge voorzet viel opnieuw voor de voeten van Roodhart, die geen moment twijfelde en de gelijkmaker binnenschoot. 2-2.

Binnen drie minuten was een comfortabele 0-2 voorsprong verdwenen. Een mokerslag. 
Toch wist TFS zich op te richten. Want wie dacht dat beide ploegen genoegen namen met verlenging, kwam bedrogen uit. 
De slotfase veranderde in een thriller. Counters vlogen over en weer. Ruimtes ontstonden aan beide kanten. Iedere aanval leek beslissend te kunnen zijn.

In de 87e minuut brak Daan Vlastuin uit richting het doel van VIOD, maar zijn inzet werd nog net geblokt.

Even later leek het noodlot juist aan de andere kant afgewend toen Bauke Kuipers een gevaarlijke situatie onschadelijk maakte.

En toen kwam misschien wel hét moment van de wedstrijd.
Jimte Smit veroverde de bal en joeg deze opnieuw achter de verdediging van VIOD. Daan Vlastuin was weg. Alleen richting de keeper. Verdedigers uitgespeeld. De mogelijkheid om breed te leggen. De mogelijkheid om zelf te schieten. De mogelijkheid om TFS in de vierde klasse te houden.
Maar in een fractie van een seconde veranderde zekerheid in chaos. De bal raakte verstrikt, de keeper kon ingrijpen en de kans was voorbij.

Wat als... 
Het zijn twee woorden die waarschijnlijk nog lang rond zullen zingen binnen de vereniging.

Want we waren al diep in blessuretijd en toen volgde de genadeklap.Een corner voor VIOD. De bal werd perfect bij de tweede paal gelegd en Erik van der Veen kopte hard raak. 3-2.
Wat een dreun. Wat een ongelooflijke dreun.

Met nog enkele minuten op de klok werd alles of niets gespeeld. Een extra spits werd direct ingebracht en bij standaardsituaties ging zelfs de keeper mee naar voren.

Dat leverde direct kansen op. 
Bij een corner kopte Daan Vlastuin de bal richting doel, maar de keeper wist redding te brengen.
Even later volgde nóg een corner. In een chaotische scrimmage schermde Jille de bal af en werd daarbij getorpedeerd.
De Kompenijsters schreeuwden om een strafschop. De scheidsrechter zag er niets in. Uit de daaropvolgende counter lag het doel volledig leeg. VIOD speelde de situatie rustig uit en Jacob Boersma schoof de 4-2 binnen.

Einde wedstrijd.
Krankzinnig.

Van 0-2 voor en met één been in de vierde klasse naar 4-2 verlies.

Het trauma van Donkerbroek.

Misschien ook wel het verhaal van het hele seizoen. Een historisch jaar in de vierde klasse waarin TFS zich keer op keer knap staande hield, maar waarin het uiteindelijk net niet genoeg bleek.

De realiteit is dan helaas hard.

TFS degradeert terug naar de vijfde klasse.

Toch bleef na afloop niet alleen teleurstelling hangen.

In de kleedkamer verscheen een gesponsorde krat bier. In een ruimte die eerst doodstil was. De smaak van dat biertje was bitter. Teleurstelling. Frustratie. Verdriet.
Maar er zat ook iets van trots in.
Trots op een ploeg die bleef knokken, zowel vandaag als het gehele seizoen. 
Trots op een seizoen waarin de club zich heeft laten zien.
Trots op de supporters die massaal afreisden.
Trots op de saamhorigheid die ontstond na afloop.

Want waar sommige ploegen uit elkaar vallen na een teleurstelling, bleven de Kompenijster juist bij elkaar. Met de volledige selectie, staf en een groot deel van de supporters werd nog uren nagezeten.

Misschien was dat uiteindelijk wel de mooiste overwinning van deze historische dag.

Troch Freonskip Sterk.